Μικρές ιστορίες (άλλων)

H πιο σπουδαία στιγµή, είναι το παρόν, γιατί είναι η µόνη πάνω στην οποία έχεις κάποια δύναµη.
Ο πιο αναγκαίος άνθρωπος, είναι αυτός µαζί µε τον οποίο βρίσκεσαι, γιατί κανένας άνθρωπος δεν ξέρει αν θα έχει ποτέ πάρε- δώσε µε κάποιον άλλο.
Και το πιο σπουδαίο πράγµα, είναι να του κάνεις καλό, γιατί µόνο γι’αυτό το σκοπό έχεις έλθει σ’αυτόν τον κόσµο!
Λέων Τολστόυ

 

  1. http://antikleidi.com/2013/08/19/the-old-man-and-his-grandson/#more-58872

 Κάποτε ένα ζευγάρι τρώγοντας το πρωινό του, η γυναίκα σχολίασε .

«Ά, η γειτόνισσα δεν ξέρει να πλένει καλά τα ρούχα της, δεν είναι και πολύ καθαρά»,

Ο σύζυγος κοίταξε την μπουγάδα αλλά δε είπε τίποτα.
Κάθε φορά που η γειτόνισσα άπλωνε την μπουγάδα της, η γυναίκα έκανε τα ίδια σχόλια.
Ένα μήνα αργότερα, ένιωσε μεγάλη έκπληξη, όταν είδε ότι τα απλωμένα ρούχα της γειτόνισσας ήταν πιο καθαρά και είπε στον άντρα της :

«Για δες! Η γειτόνισσα έμαθε επιτέλους να πλένει! Αναρωτιέμαι ποιος την έμαθε».
«Ξέρεις ξύπνησα νωρίς σήμερα το πρωί και καθάρισα τα τζάμια μας!» είπε ο άντρας της.

Όπου υπάρχει αγάπη υπάρχει και ζωή.***

Ένας πατέρας όταν μεγάλωσε ο γιός του, του είπε:
Παιδί μου, δε γεννιόμαστε όλοι με φτερά. Μπορεί να μην είσαι υποχρεώμενος να πετάξεις, νομίζω όμως πως είναι κρίμα να μείνεις μόνο στο περπάτημα αφού η φύση σου έδωσε φτερά.
Μα δεν ξέρω να πετάω, απάντησε ο γιος.
-Τώρα ναι..
. Και περπατώντας, τον πήγε ως το χείλος του γκρεμού.
Βλέπεις γιε μου; Το κενό. Όταν θελήσεις να πετάξεις, θα έρθεις εδώ θα πάρεις βαθιά ανάσα, θα πηδήξεις στην άβυσσο και απλώνοντας τα φτερά σου θα πετάξεις.
Κι αν πέσω;
Ακόμα κι αν πέσεις, δε θα σκοτωθείς. Οι λίγες γρατζουνιές θα σε κάνουν πιο δυαντό στην επόμενη προσπάθεια.
Το παιδί γύρισε στο χωριό να δει τους φίλους του, τις παρέες του, όλους εκείνους που είχε συντρόφους στην πορεία της ζωής του.

Οι πιο στενόμυαλοι του είπαν:

Οι άνθρωποι
είναι τα μόνα πλάσματα στη γη
που επιτρέπουν στα παιδιά τους να επιστρέψουν στο σπίτι.

Είσαι τρελός; –Για ποιο λόγο; –Ο πατέρας σου είναι μισότρελος…-Για ποιο λόγο να πετάξεις; –Τι σου χρειάζεται; –Γιατί δεν αφήνεις τις ανοησίες; –Τι νόημα έχει  να πετάξεις;
Οι καλύτεροι φίλοι του τον συμβούλεψαν:
Κι αν είναι αλήθεια; –Μα σίγουρα δεν είναι επικίνδυνο; –Γιατί δεν αρχίζεις σιγά-σιγά; –Δοκίμασε να πηδήξεις από μια σκάλα ή από την κορυφή ενός δέντρου. Αλλά από τον γκρεμό, βρε παιδί μου;…
Ο νεαρός άκουσε τις συμβουλές όσων τον αγαπούσαν. Ανέβηκε στην κορυφή του δέντρου και, με όλο του το θάρρος, πήδηξε. Άνοιξε τα φτερά του, τα κούνησε στον αέρα με όλη του τη δύναμη αλλά, δυστυχώς, έπεσε στο έδαφος.
Μ’ένα καρούμπαλο στο κεφάλι συνάντησε τον πατέρα του.
Μου είπες ψέμματα! Δεν μπορώ να πετάξω. Το δοκίμασα και κοίτα πως χτύπησα! Δεν είμαι σαν κι εσένα. Τα φτερά μου είναι μόνο για στολίδι.
Παιδί μου, για να πετάξεις, πρέπει να έχεις τον απαραίτητο ελεύθερο χώρο στον αέρα, ώστε τα φτερά σου να ξεδιπλωθούν. Είναι σαν να πέφτεις με αλεξίπτωτο: χρειάζεσαι κάποιο ελάχιστο ύψος για να πηδήξεις.
Για να πετάξεις πρέπει ν΄
αρχίσεις να ριψοκινδυνεύεις.
Αν δε θέλεις να το κάνεις, καλύτερα να συμβιβαστείς και να μείνεις για πάντα στο περπάτημα.

https://www.youtube.com/watch?v=tx67UwCrqkU

«Μην υπόσχεσαι όταν είσαι χαρούμενος
 Μην απαντάς όταν είσαι θυμωμένος
 Μην αποφασίζεις όταν είσαι λυπημένος»

Καρότο, Αυγό και Καφές. 
Μία νεαρή γυναίκα πήγε στη μητέρα της και της μίλησε για τη ζωή της και πως τα πράγματα ήταν πολύ δύσκολα για εκείνη. Δεν ήξερε πώς να αντιδράσει και ήταν έτοιμη να εγκαταλείψει κάθε προσπάθεια.  Είχε κουραστεί να προσπαθεί και να παλεύει. Της φαινόταν πως μόλις λυνόταν ένα πρόβλημα, ένα άλλο νέο προέκυπτε.
 Η μητέρα της την πήγε στην κουζίνα. Γέμισε τρία δοχεία με νερό και έβαλε το καθένα σε δυνατή φωτιά.  Γρήγορα το νερό στα δοχεία άρχισε να βράζει.

Βαθιά είναι η θλίψη,
εκείνου που κλαίει μόνος.

Στο πρώτο δοχείο έβαλε καρότα, στο δεύτερο έβαλε αυγά, και στο τελευταίο έβαλε κόκκους καφέ.  Τα άφησε λίγο να βράσουν, χωρίς να πει ούτε μια λέξη.

Μετά έβγαλε τα καρότα έξω απ΄το νερό και τα έβαλε σ’ένα μπωλ, το ίδιο έκανε και για τ΄αυγά
Μετά έβαλε τον καφέ σ΄ ένα φλιτζάνι.
Γυρνώντας στην κόρη της την ρώτησε: ‘πες μου τι βλέπεις’.
‘Καρότα, αυγά και καφέ’, της απάντησε η κόρη.
Η μητέρα της την έφερε πιο κοντά και της ζήτησε να αγγίξει τα καρότα.
Το έκανε και παρατήρησε ότι ήταν μαλακά.
Μετά η μητέρα ζήτησε απ΄την κόρη της να πάρει ένα αυγό και να το σπάσει.
Αφού έβγαλε τα τσόφλια, παρατήρησε ότι το αυγό ήταν σφιχτό.
Στο τέλος, η μητέρα ζήτησε απ΄την κόρη της να πιει μια γουλιά απ΄τον καφέ.
Η κόρη χαμογέλασε καθώς μύρισε το πλούσιο άρωμά του.
Μετά η κόρη ρώτησε: ‘τι σημαίνουν όλα αυτά μητέρα;’.
Η μητέρα της της εξήγησε ότι το καθένα απ΄αυτά τα διαφορετικά αντικείμενα είχε αντιμετωπίσει τις ίδιες συνθήκες, δηλαδή βραστό νερό.
Το καθένα όμως αντέδρασε  δ ι α φ ο ρ  ε τ ι κ ά!
Το καρότο αρχικά μπήκε μέσα στο νερό δυνατό και σκληρό.  Εντούτοις, εφόσον τοποθετήθηκε στο βραστό νερό,  μαλάκωσε και έγινε αδύναμο.
Το αυγό ήταν ρευστό.  Το λεπτό εξωτερικό του περίβλημα είχε προστατέψει το υγρό εσωτερικό του, αλλά μετά την τοποθέτησή του σε βραστό νερό, το εσωτερικό του σκλήρυνε.
Όμως οι κόκκοι του καφέ ήταν μοναδικοί. Μετά την τοποθέτησή τους σε βραστό νερό, άλλαξαν το νερό.

Ό,τι μοιράζεις,
σου επιστρέφεται.

‘Ποιο απ΄αυτά είσαι εσύ;’ ρώτησε την κόρη της.
‘Όταν η δυσκολία και οι δοκιμασίες χτυπούν την πόρτα σου, πώς ανταποκρίνεσαι; ανυψώνεις τον εαυτό σου σε άλλο επίπεδο;‘ Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;’
Σκέψου το λίγο: Τι απ΄αυτά είσαι εσύ;
Είσαι το καρότο που φαίνεται δυνατό, αλλά με τον πόνο και τις δυσκολίες λυγίζεις και μαλακώνεις και χάνεις τη δύναμή σου;
Είσαι το αυγό που ξεκινάει με μαλακή καρδιά, αλλά αλλάζει με τη θερμότητα; Μήπως είχες ‘υγρό’  πνεύμα, αλλά μετά από έναν θάνατο, έναν χωρισμό, μία οικονομική δυσκολία ή μια άλλη δοκιμασία σκληραίνεις;
Μήπως το περίβλημά σου μοιάζει το ίδιο, αλλά μέσα σου έχεις πίκρα και σκληράδα, με σκληρό πνεύμα και σκληρή καρδιά;
Ή μήπως είσαι σαν τον κόκκο του καφέ;  Ο κόκκος στην πραγματικότητα αλλάζει το καυτό νερό, δηλαδή τις ίδιες τις συνθήκες που προκαλούν τον πόνο. Όταν το νερό ζεσταίνεται, απελευθερώνει το άρωμά του και του δίνει γεύση.
Εάν είσαι σαν τους κόκκους του καφέ, όταν τα πράγματα δεν είναι στα καλύτερά τους, εσύ γίνεσαι καλύτερος και αλλάζεις την κατάσταση γύρω σου.
 Πώς αντιμετωπίζεις τις αντιξοότητες; Είσαι καρότο, αυγό ή κόκκος καφέ;
Ελπίζω να έχεις αρκετή ευτυχία για να σε κάνει γλυκό, αρκετές δοκιμασίες για να σε κάνουν δυνατό, αρκετή λύπη για να παραμείνεις ανθρώπινος και αρκετή ελπίδα για να σε κάνει ευτυχισμένο.
Οι ευτυχέστεροι των ανθρώπων δεν έχουν απαραιτήτως τα καλύτερα απ΄ όλα. Απλώς κάνουν το καλύτερο που μπορούν με αυτά που τους συμβαίνουν στη διαδρομή τους.
Το λαμπρότερο μέλλον πάντοτε θα βασίζεται σε ένα κατακτημένο παρελθόν. Δεν μπορείς να προχωρήσεις στη ζωή μέχρι ν΄αφήσεις πίσω τις αποτυχίες σου και τους πόνους σου.
Όταν γεννήθηκες έκλαιγες και όλοι γύρω σου χαμογελούσαν. 
Ζήσε τη ζωή σου έτσι ώστε στο τέλος εσύ να είσαι αυτός που θα χαμογελά και όλοι γύρω σου θα κλαίνε.
ΤΟ ΑΣΥΛΟ του Χαλίλ Γκιμπράν

Ότι είμαστε είναι αποτέλεσμα του τι σκεφτόμαστε.

Τριγύριζα  στους κήπους ενος ασύλου για παράφρονες  , όταν γνώρισα έναν νεαρό άνδρα που διάβαζε ενα βιβλίο φιλοσοφίας.
Η συμπεριφορά του και η προφανής καλή υγεία του, τον έκαναν να ξεχωρίζει από τους άλλους τροφίμους.

Κάθισα δίπλα του και ρώτησα:
«Τι κάνεις εδώ;»
Με κοίταξε, έκπληκτος. Και βλέποντας  ότι δεν ήμουν ένας από τους γιατρούς, απάντησε:
«Είναι πολύ απλό. Ο πατέρας μου, ένας λαμπρός δικηγόρος,  ήθελε να γίνω  σαν αυτόν.
«Ο θείος μου, ο οποίος κατέχει ένα μεγάλο εμπορικό κέντρο, ήλπιζε πως θα ακολουθήσω το παράδειγμά του.
«Η μητέρα μου ήθελε να είμαι η εικόνα του αγαπημένου  της πατέρα.
«Η αδελφή μου έβαζε  τον σύζυγό της  πάνω  από εμένα φέρνοντάς τον ως παράδειγμα του επιτυχημένου άνδρα.
«Ο αδελφός μου προσπάθησε να με προπονήσει  έως ότου γίνω διάσημος  αθλητής όπως ο ίδιος.
«Το ίδιο συνέβη και στο σχολείο, με τον καθηγητή πιάνου και τον καθηγητή των Αγγλικών – ήταν όλοι πεπεισμένοι και αποφασισμένοι ότι ήταν το καλύτερο δυνατό παράδειγμα προς μίμηση.
«Κανένας από αυτούς δεν με κοίταξε ως  ένα άτομο, αλλά ήταν σαν να κοιτάζουν τον εαυτό τους  στον καθρέφτη.
«Γι ‘αυτό κι ΄γω  αποφάσισα να εγραφώ  στο άσυλο. Τουλάχιστον εδώ μπορώ να είμαι ο εαυτός μου ».

Advertisements