Ποιήματά μου

Συνείδηση κι αδυναμία.

Ελευθερία είναι η δυνατότητα
να διαμορφώνουμε τον εαυτό μας.

Κουβάρια χρωματιστά,
αφράτα, λεπτόνημα, δίκλονα, τρίκλονα…
Η παρόρμηση  της ανάγκης μου πρακτικής ή εσωτερικής
με ωθεί να επιλέξω
Το νήμα ξετυλίγεται …
αποκαλυπτόμενο μαθαίνω απ΄ το γνέσιμό του
τις αντοχές του, τις δυνατότητές του
Καλύπτω  ανάγκες εποχής
μ΄αυτό που μούλαχε
Ξέρω τι θέλω, μπορώ περιορισμένα
αντιμετωπίζω το συμβαίνον,

Στη θεωρία,
δεν υπάρχει διαφορά
μεταξύ πράξης και θεωρίας.
Στην πράξη, υπάρχει.

ζω τα προκύπτοντα,
σκέπτομαι, δέχομαι,αντικρούω
προσπαθώ, εθελοτυφλώ…
Παλινδρομήσεις!                                                                            (17/2/2005)Το ξεροβόρι διαπερνά το φύλλωμά μου,
η κρυάδα του με παγώνει
όσο οι χυμοί μου κυκλοφορούν κρατιέμαι στη ζωή
λύπες, ανατροπές, θυμοί, προδοσίες…
μπορώ να συνεχίσω, δεν αφέθηκα να ξεπαγιάσω.Η απειλή της καθημερινότητας μ΄έκανε ν΄αναπολώ.
Η ισορροπημένη ζωή πόσο κουραστική!
Φάνηκαν πιο προσιτά τα στολίδια.
Η καλή ζωή, πόσο απαιτητική!
Η ωραία ζωή πόσο φειδωλή!Αχ πόσο σύντομες είναι οι δικές μου στιγμές.
Και μετά,
μέρες αγωνιώδους προσπάθειας αποκατάστασης,
χαλάλι,
χωρίς τίμημα τα πολύτιμα γίνονται ευτελή!

Εμπειρία

Μπορείς να διαπιστώσεις πολλά,
απλώς ακούγοντας.

Και ξανά στο σημείο 0.

Μόνη,
αισθανόμενη την αγριότητα της μοναξιάς.
Μόνη σ΄ένα σύνολο
οριοθετώ την ύπαρξή μου με αξιοπρέπεια.
Προσέγγιση,
όσο ενδιαφέρουσα τόσο και δυναστευτική!
Τίμημα,
τόσο ακριβότερο όσο πιο πολύτιμο.
τόσο σκληρότερο όσο πιο σαγηνευτικό.
τόσο αιματηρό όσο πιο κυριαρχικό.
Είναι τόσο αφελής
όποιος επιβεβαιώνει τα προσόντα του άλλου?
Είναι ο άνθρωπος θηρίο εξουσίας?
Είναι τόσο δύσκολο να ενδιαφερθείς

Η καλύτερη χρήση της ζωής
είναι να την αφιερώσεις
σε κάτι που θα διαρκέσει
περισσότερο απ’ αυτήν.

γιαυτόν που σου αποκαλύπτεται?
Είναι το εγώ τόσο στενό?
Με ξεγέλασε το βίντεο,
ήταν τόσο καλογυρισμένο!
που το πέρασα γι΄αληθινό.
Αποτυπωμένη ωραία η θεωρία.
Θέλησα να συμμετάσχω,
οι ρόλοι ήδη είχαν μοιραστεί
κι απέμεινα στη λίστα αναμονής.
΄Οπου και όποτε χωρούσα.
Ζω όμως όλες τις στιγμές.
Ο διάδρομος της αναμονής,
ώσπου να ξαναβγείς στη σκηνή,
έχει τόσο κρύο ρεύμα
που μου τρυπάει τα κόκαλα.
Advertisements